پل آب بر اَهِل که در گویش محلی به تاخو (طاقو) شهرت دارد و در فهرست آثار ملی کشور نیز به ثبت رسیده است؛ متاسفانه در جریان باران های اخیر فرو ریخته است.
ایوب محمودی نویسنده کتاب از نِهِل تا سودابگرد، از این پل تاریخی تحت عنوان “نماد همت مردمان جنوب” یاد کرده است و در صفحات ۲۸۲ تا ۲۸۵ کتاب خود در مورد این اثر تاریخی چنین نوشته است:
در کنار این رودخانه آب شور، باقی مانده دیوارهای ساروجی مرتفعی را می توانیم ببینیم که همچنان استوار و پایدار از گزند حوادث روزگار، یادگاری از تمدن قابل ستایش مردم منطقه و حقیقتا نماد همت پارسیانی است که بیش از ۱۵۰۰ سال پیش بنا شده اند. این دیوار ساروجی طاق دار که نزد اهالی منطقه به تاخو شهرت دارد یکی از زیباترین بناهای تاریخی بر جای مانده در این سرزمین گرم و خشک است. ارتفاع تنها طاق باقی مانده در سوی جنوب رودخانه به ۶ متر می رسد. در کنار همین طاق ساروجی پایه های دیگر دیوار نیز در فاصله های معینی وجود دارد. فاصله دو پایه طاق از همدیگر ۳ متر و ۴۰ سانتی متر می باشد که از زیر همین طاق ها و فاصله ها، جریان آب شور مهران که در زمستان و فصول پر باران شدت و عمق فراوانی می گرفته، عبور می کرده است. حتی سطح زمینی که دو پایه طاق به هم متصل شده اند نیز ساروجی است.
ناگفته نماند که این پل بر روی دیواری به ارتفاع تقریبی ۱۰ متر عبور می کند. مسیر پل آب بر از تنگ اَهِلیون شروع می شود و در طول مسیر، آثار باقی مانده آن به طول ۶۷ مترنمایان است. بررسی ها نشان می دهد که این پل تا مسافت حدود ۱۰ کیلومتر امتداد داشته است که امروزه تنها بخشهایی از آن باقی مانده است که در مجموع شامل ۱۴ تاق و ۱۵ پایه است. ضخامت دیواره ای که به سمت شمال امتداد دارد ۱٫۲۰ متر و در قسمت ابتدایی این پل علاوه بر تاقها، در فاصله ۱ تا ۱٫۵ متری قسمت بالایی تاقها، دریچه های کوچکی ساخته شده اند که به منظور جلوگیری از فشار وزش باد می باشد. پایه های نگه دارنده پل از مصالح سنگ و ساروج ساخته شده اند. طول بلند پل و ارتفاع آن، در میان زمین های صاف، مانند دیواری از دور نمایان است. علاوه بر آن وجود تاقهای متعدد به زیبایی بنا افزوده است. بررسی ها نشان می دهد این بنا در دوره های بعدی تعمیر و مرمت شده است.
این اثر تاریخی در سال ۱۳۸۹ و به شماره ۲۷۵۳۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.