سید محمد نور دانش، امام جمعه خور، خطیب این هفته نماز جمعه خور( ۸ آبان ۹۴) بود. وی خطبه اول را به زندگی زبیربن عوام بن خویلد اختصاص داد و در خطبه دوم به مساله مقام و منزلت معلم پرداخت. خلاصه خطبه دوم را در ادامه می خوانید:
یکی از روش هایی که می تواند در تربیت فرزندانمان موثر باشد و آنها را سوق دهد که سیره بزرگان را مطالعه کنند تشویق آنها به علم آموزی است و اینکه دانش آموزان چیزهایی را بیاموزند که به درد دنیا و آخرت آن ها بخورد. متاسفانه نگاهی که به علم در جامعه ما وجود دارد نگاه دست چندم است. نگاه دست اول نیست. علم یکی از صفات بارز باری تعالی است برای همین باید خود را با سلاح علم مجهز کنیم تا خود را به صفات باری تعالی مزین کنیم و فرزندانمان را تشویق کنیم که علم را از کسانی بیاموزند که واقعا دلسوز هستند و آن احترامی که دانش آموز نسبت به معلمش داشته باشد را باید نهادینه کنیم. به نوبه ی خود روز دانش آموز را به دانش آموزان و معلمین و خانواده های محترم تبریک عرض می کنم.
متاسفانه در آخر سال روزی قرار داده شده به نام روز معلم. آن زمان که دیگر حرف از معلم و روز او زده می شود، سال تمام شده و دانش آموز و معلم کار خودشان را انجام داده اند. در واقع هر روز روز معلم و دانش آموز است نه اینکه فقط ۱۳ آبان را به عنوان روز دانش آموز قرار دهیم و تمام. از زمانی که فرد در حال یادگیری هست تا زمانی که از این دنیا می رود روز دانش آموز است. دانش آموز یعنی کسی که در حال یادگیری است و معلم یعنی کسی که در حال یاد دادن است. پیوسته این تعلیم و تعلم باید در جامعه وجود داشته باشد و منحصر به روز خاصی نکنیم. بله درست است روز دانش آموز و روز معلم به نوبه خود جایگاه خاص خود را دارد. از همان روز اول که سر کلاس درس می رود وظیفه ی خودش و معلمش و تعامل خوبی که باید داشته باشد توجیه و تفهیم شود و باید به اهمیت آن پی ببرد. دانش آموز باید دانش آموز بودن خود را ثابت کند نه در یک روز بلکه در تمام لحظات زندگیش. نه در کلاس درس بلکه در کوچه و خانواده و جامعه هم نیز باید ثابت کند. خانواده نقش بسیار مهمی را در آگاه ساختن فرزندان و تذکر دادن به آن ها را دارند و می توانند در تربیت فرزندان بسیار موثر باشند.
تعامل باید بین خانواده و مدرسه به نحو احسن وجود داشته باشد و در جریان پیشرفت و پسرفت فرزندان قرار گیرند. متاسفانه خیلی وقت ها دانش آموز احترام معلم را به جا نمی آورد و رعایت نمی کند. امیدواریم که بتوانیم به فرزندانمان اخلاق و آدابی آموزش دهیم تا حرمت دانش آموز و معلم حفظ شود. حتما دانش آموز باید احترام آن کسی که به او چیزی یاد می دهد نگه دارد و به او بی احترامی نکند. همه ی ما دانش آموز بوده ایم و امروز هم به فرزندانمان طوری القا نماییم که از معلمشان حساب ببرند تا مطالب خوب و با ارزش از معلمین بیاموزند. در شهر مان الحمدلله کمیته ی دانش پژوهان انجمن خیریه صابرین نقش پیوند مدرسه و خانواده را به خوبی اجرا می کند و توانسته امید به ادامه تحصیل دانش آموزان را در میان خانواده ها زنده کند. امیدواریم که این تعاملات سازنده همواره وجود داشته باشد.
رابطه دانش آموز با معلّم یک رابطه باطنی و معنوی است دانش آموز و یا دانشجو معلّم را شخصیتی محترم و ممتاز می داند که او را در بزرگ شدن و به استقلال و آزادی رسیدن، و به عضویت رسمی جامعه در آمدن کمک و مساعدت می نماید معلّم با روح و جان دانش آموز و یا دانشجو سروکار دارد و به همین جهت، به عنوان یک الگوی محبوب و مطاع پذیرفته می شود. دانش آموز اگر چه قبلا در محیط خانواده علوم و اطلاعات فراوانی را کسب کرده رفتارهایی را آموخته و به اموری عادت کرده و تا حدودی شخصیت او شکل گرفته است ولی هنوز شکل ثابت به خود نگرفته و تا حد زیادی قابل انعطاف و تغییر می باشد. کودک و نوجوان در این سنین از محیط خانواده خارج می شود و به طور رسمی در اجتماعی جدید یعنی مدرسه و یا دانشگاه پذیرفته می شود.
دانش آموز در این اجتماع جدید فرصت می یابد تا افکار و اندوخته های دینی و رفتار و عادت های گذشته اش را مورد بازنگری قرار دهد و شخصیّت خویش را بسازد و تکمیل و تثبیت نماید.
با نفوذترین و محبوب ترین فردی که می تواند در این مرحله حساس او را یاری کند معلّم است به همین جهت دانش آموزان و یا دانشجویان، معلّم و استاد خود را به عنوان یک الگو و اسوه می پذیرند و از رفتار و گفتار و اخلاق خوب یا بد او سرمشق می گیرند و خود را با وی همسان و همانند می سازند.
معلم فقط آموزگار نیست بلکه مهم تر از آن، یک مربی و یک الگوی با نفوذ است. یک معلّم خوب که با رفتار و گفتار پسندیده اش دانش آموزان را خوب پرورش می دهد، بزرگترین خدمت را نسبت به اجتماع خود انجام می دهد و به عکس یک معلّم بد اخلاق و بدرفتار و منحرف که با رفتار بدخود، دانش آموزان را به انحراف و تباهی می کشد و بزرگترین خیانت ها را نسبت به اجتماع مرتکب می شود. بنابراین شغل و حرفه معلمی و استادی از حساس ترین و مسئولیت دارترین شغل های اجتماع می باشد.
تعامل باید بین خانواده و مدرسه به نحو احسن وجود داشته باشد و در جریان پیشرفت و پسرفت فرزندان قرار گیرند. امیدواریم که بتوانیم به فرزندانمان اخلاق و آدابی آموزش دهیم تا حرمت دانش آموز و معلم حفظ شود.